این مناظرهای نبود که به یاری دونالد ترامپ بیاید.
در آخرین فرصتی که میشد نظر آمریکاییها را به سوی خود تغییر داد، نامزد جمهوری خواهان باید تلاش میکرد که حامیانش را افزایش دهد.
باید راهی پیدا میکرد تا از اتهامهایی که درباره سابقه تعرض های جنسی او مطرح شده، فاصله بگیرد.
◾پوشش زنده آخرین مناظره
او باید نشان میداد که نامزد تغییر است؛ درست چند روز بعد از آن که نظرسنجی فاکس نشان داد هیلاری کلینتون با این سوال که چه کسی “کشور را به سوی آینده بهتر تغییر خواهد داد”، پیشی گرفته است.
در عوض، بعد از نیم ساعت بحث شبیه جدال سیاسی جدی درباره دیوان عالی، حق استفاده از اسلحه، سقط جنین و حتی مهاجرت، دوباره چهره قدیمی آقای ترامپ ظاهر شد؛ مردی که مدام حرف رقیبش را قطع می کند، با مجری تندی میکند و با لحن تهاجمی دشمنان واقعی خود را خطاب قرار میدهد.
او خانم کلینتون را “دروغگو” و “زن خبیث” خواند.
او زنانی را که به او اتهام تعرض جنسی زدهاند، افرادی در مرز دو اتهام معرفی کرد که یا دلشان توجه میخواهد یا دستنشانده کارزار انتخاباتی کلینتون هستند.
او گفت که رسانهها ذهن افکار عمومی را “مسموم میکنند”، و قابل توجهتر از همه، او امتناع کرد که بگوید آیا در صورت شکست، نتیجه انتخابات را میپذیرد یا نه.
خانم کلینتون هم در بخشهایی از مناظره در موضع دفاعی قرار گرفت. وقتی که درباره ایمیلهای محرمانه در دوران وزارت خارجه، بنیاد کلینتون و جزئیات ناخوشایند افشا شده توسط ویکیلیکس مورد پرسش قرار گرفت.
به هرحال تفاوت در این است که خانم کلینتون وقار خود را حفظ میکرد و با موفقیت موضوع بحث را هنگامی که به نفع او نبود، تغییر میداد. در حقیقت این مناظره یک کلاس آموزشی حرفهای در زمینه استراتژی حمله و ضدحمله در مناظره بود.
نکته کلیدی به جا مانده از این مناظره این بود که آمریکاییها صبح از خواب بیدار میشوند و بیتردید با این تیتر روبهرو میشوند که آقای ترامپ از ادعاهای خود درباره دستکاری انتخابات آمریکا عقب ننشسته است.
چیزی که مردم آمریکا و دموکراسی آمریکا تمایلی به دیدن و شنیدن آن ندارند.
