روزنامه کیهان در ستون یادداشت امروز خود به قلم جعفر بلوری نوشت: مردم آمریکا به دلیل لجبازی به ترامپ رای میدهند و هرکسی مثل ترامپ هم بود رای میآورد.
این روزنامه در همین ستون نوشته است:
• ترامپ بنا به دلایل متعدد از جمله رسوایی اخلاقی و ایمیلی هیلاری و سیاستهای جنگطلبانه این زن، از رقیب دموکرات خود در برخی ایالتها، پیش افتاده است. تمام نهادهای سیاسی، رسانهای، اَشراف و حتی بزرگان جمهوریخواه کمر همت بستهاند تا مانع از پیروزی ترامپ شوند چرا که وی را برای ایالات متحده آمریکا یک «خطر جدی» میدانند. اما با این وجود، بخش قابل توجهی از مردم آمریکا به سمت وی متمایل شده و توجهی به تبلیغات گستردهای که علیه وی به راه افتاده نمیکنند.
• برخلاف آنچه در دنیا تبلیغ میشود، «دونالد ترامپ»، نه یک پوپولیست است نه یک جمهوریخواه احمق. او فقط روی پنهان و واقعی جامعه سیاسی آمریکاست که بیپرده و غیر دیپلماتیک حرف میزند.
• اظهارات ساختارشکنانه و غیر معمول ترامپ علیه کلینتون و آمریکا، واکنشهای رسوای کلینتون علیه ترامپ و پردهدریهای این دو علیه یکدیگر که به تعبیر آقا، آبروی آمریکا را «نابود» کرد، ماهیت آمریکا را تشریح میکند.
• مردم آمریکا از سیستم دو حزبی، روش غیر دموکراتیک انتخاباتی، نقش پول و وال استریت در انتخابات و نظام ناعادلانه سرمایهداری خستهاند. در انتخابات آمریکا تنها عاملِ غیر موثر همین «آرای مردم» است. پیروزی «جرج بوش» بر «ال گور» در انتخابات سال 2000 این کشور در حالی که آرای «گور» از «بوش» بیشتر بود، گواه این مدعاست. در چنین شرایطی هرکس، ولو آدم فاسدی مثل ترامپ وارد معرکه انتخابات شود و علیه این شرایط موضعگیری نماید، مردم از لج کسانی که از آنها نفرت دارند هم شده، به سمت وی متمایل خواهند شد حتی اگر فرد در حد و اندازه یک سیاستمدار درجه 3 نباشد.
• ترامپ یکی از افرادی است که شرایط بحرانی حاکم بر کشورش به وی اجازه عرضاندام داده است. اگر در اروپا بحران اقتصادی است که چنین شرایطی را فراهم کرده، در آمریکا ملغمهای از بحرانهای سیاسی، اقتصادی، امنیتی و اجتماعی باعث بروز فردی مثل ترامپ شده است.
• ترامپ برای هژمونی آمریکا هم خطرناک است. دلیل وحشت دولتمردان و سیاستمداران آمریکا از جدی شدن رقابت وی با کلینتون نیز به همین علت است. ترامپ با به صدا در آوردن زنگهای خطر توانسته بزرگان دو حزب جمهوریخواه و دموکرات را-که به طور طبیعی رقبای یکدیگرند- علیه خود متحد کند.
• تفاوت زیادی بین ترامپ و کلینتون وجود ندارد. این دو به منزله یک روح هستند در دو بدن. ترامپ فقط برخلاف کلینتون نیت درونی خود و واقعیتهای موجود در آمریکا را کتمان نمیکند و بیمحابا و بدون توجه به تبعات اظهاراتش، آنها را بر زبان میراند. دلیل گرایش بخشی از جامعه آمریکا به وی بر میگردد به همین نکته. داستان ترامپ و کلینتون داستان «سگ زرد» و «شغال» است؛ اما، داستان ارادت لیبرالهای وطنی به نامزدهای انتخاباتی آمریکا چیزی نیست جز داستان «دوستی خاله خرسه.»
